Lindsay Powers, yılların deneyimini ve #UtançsızEbeveynlik hareketinden edindiği binlerce ebeveyn hikâyesini araştırmalarla bir araya getirerek ebeveynlikte “kusursuz” olma çabasının bir yanılsama olduğunu gösteriyor. “Ben iyi bir anne miyim?”, “Çocuğumu yeterince iyi yetiştiriyor muyum?”, “Çocuğumu mutlu edebiliyor muyum?”, “Çocuğumla yeterli ve verimli vakit geçirebiliyor muyum?”, “Çocuğumu sağlıklı besleyebiliyor muyum?”, “Çocuğumu kreşe göndermeli miyim?”, “Çocuğuma ekran açtığımda kötü bir ebeveyn mi oluyorum?”, “Nasıl olur da kendime zaman ayırmak isteyebilirim?” Bu ve benzeri soruların cevabını, her köşe başında bir “uzman”ın ya da sosyal medyada tavsiyeler veren sayısız “kusursuz ebeveyn”in söylediklerinde ya da paylaşımlarında bulmaya çalışırsanız, sadece yetersiz ve yorgun hissedersiniz. Bu kitap, anne sütü mü, mamayla besleme mi; uyku eğitimi mi kucakta uyutma mı; sıfır ekran mı yoksa teknolojiden destek almak mı gibi ebeveynleri bölen tartışmalara son derece sağduyulu ve esprili bir bakış açısıyla yaklaşırken çocuğu kreşe gönderme, disiplin sağlamak için yeri geldiğinde “hayır” diyebilme, beslenme alışkanlıklarını kazandırma ya da arada kaçamaklara izin verme, ara ara kendine zaman ayırma ve çocuktan sonra cinsel hayatın akışı gibi toplumun yargılayıcı bakışlarına maruz bırakılan ve utanmamıza sebep olan pek çok meseleyi de tartışıyor.
