Aslı Sökmen Gediz, yalın ve akıcı diliyle hayata farklı yerlerden tutunmuş, birbirine benzemeyen karakterlerin sıradan görünen hikâyelerini cesaretle yazıyor. Derinlikli anlatımıyla, gidilmemiş yolların gölgesi düşüyor öykülerine. Söylenmemiş sözlerin ağırlığını satır aralarına yerleştirirken, susarken aldığımız yaralara ustalıkla dokunuyor. Öyküler; dargınlıklara, savaşlara, ihanetlere rağmen ayakta kalma mücadelesini etkileyici şekilde önümüze sererken, en çok da ölüm mitine sarsılmaz bir saygı duruşunda bulunuyor. Yazar, insanlık hallerini yoğun bir atmosfer içinde; içten, inandırıcı ve sahici bir dille aktarıyor. Bir çocuğun annesine duyduğu özlem, elden kayıp giden gençlik, bir cenazedeki hesaplaşma, delirten bir aşk ya da yitip giden bir sevdanın mateminde; okur o karanlık ve dar sokaklarda her seferinde yeniden savruluyor.Kelebek Çalısı, bastırılan çığlıkları satır aralarından çekip çıkarırken okuru, “Kalkın omuzlarımdan,” demenin sarsıcı ferahlığıyla sarıyor.
