Tecdit ve teceddüt, İslam düşüncesinde varlık yasasını ihlal etmeyen değişimin ilahi bir sünnet olarak kavranışına dayanır. Bu eser, yenilenmenin dışsal müdahalelerden önce insanın nefsinde ve ahlaki dünyasında başlaması gerektiği ilkesinden hareketle, İslam ilim geleneğinde tecdit fikrinin usûl ve metodoloji bağlamındaki tarihsel serüvenini ele almaktadır. Dinî düşüncede ortaya çıkan yanlış yorumlar, isabetsiz hükümler ve yöntemsel sapmaların tek tek tashih edilmesi yerine, bu sorunları üreten zihinsel ve metodolojik saiklerin sorgulanması gerektiği savunulmaktadır. Kitap, İslam tarihi boyunca usûlü yenileme yolunu tercih eden âlimlerin çabalarını, içtihat hareketlerine yön veren metodolojik dönüşümleri ve bu dönüşümlerin siyasi, sosyal ve kültürel arka planlarını bütüncül bir perspektifle incelemektedir. Yazar, usûlü yalnızca usûl-i fıkıh ile sınırlamayan; aklî ve naklî ilimlerle ilişkisi içinde, düşünce tarihini ve medeniyet tasavvurunu belirleyen kurucu bir zemin olarak ele almaktadır.
