Rahel Jaeggi bu kitapta, “modası geçmiş” muamelesi gören yabancılaşma kavramını yenileyerek canlandırmaya çalışıyor. Bunun için Heidegger’in ve Marx’ın düşünce çizgisinde yabancılaşma teorisinin izini sürüyor. Devamında, çağdaş sosyal teorinin, yabancılaşma teorisini mayalamaya elveren bulgularını kolaçan ediyor. İnsanın yapıp ettiklerini sahiplenmesi, kendini sahiplenmesi, dünyayı sahiplenmesi, anlamlı bir yaşamın anahtarı değil midir? Yabancılaşma, o kayıp anahtarı bulma yolunda bir felsefi düşünme çabası…“Yabancılaşma kavramı, Rousseau’da da en az Marx’ta ve vârislerinde olduğu kadar, insanın özüyle ilgili bir belirlemeyi varsayar: Yabancılaştığı teşhisi konan varlık, insanın asıl doğası, onun hakiki cevheri sayılan bir şeye yabancı hale gelmiş olmalıdır. Son onyıllarda felsefede yaşanan gelişmeler, böylesi özcü belirlemelere son verdi.(…) Bu teorik kendini tashih olayının bir sonucu da, yabancılaşma kategorisinin felsefenin yaşayan gündelik dilinden kaybolması oldu. Ve Eleştirel Teori’nin eskimesi tehlikesini, onun bir zamanki anahtar kavramının ölüp gitmesi kadar bariz bir şekilde ilan eden bir şey yoktur.” Axel Honneth
