Modern Amerikan edebiyatının en güçlü seslerinden biri olan, sıklıkla Herman Melville ve William Faulkner gibi devlerle kıyaslanan Cormac McCarthy, kariyeri boyunca Güney gotiği, Western ve postapokaliptik türlerde verdiği birbirinden başarılı eserlerle Pulitzer, National Book, National Book Critics Circle ve MacArthur Fellowship gibi ödüllerin sahibi oldu. Uzun bir sessizliğin ardından kariyerinin jübilesi niteliğini taşıyan ikilemenin son kitabı Stella Maris ise deha ile delilik arasındaki o tekinsiz çizgiyi sorgulayan, tamamen diyaloglara dayalı sarsıcı bir kitap. Yıl 1972, Alicia Western’a paranoid şizofreni teşhisi konmuştur. Yirmi yaşındaki Alicia, bir poşet içinde taşıdığı kırk bin dolarla kendi isteğiyle hastaneye yatmıştır. Burada deliliğin doğası üzerine kafa yorar. Henüz yedi yaşındayken büyükannesini bile korkutan çocukluğunu anımsar, fizik ve felsefenin kesişim noktalarına odaklanır ve sadece kendisinin görebildiği halüsinasyonların doğasını inceler. Tüm bunlar olup biterken, yaşayıp yaşamadığını bilmediği, bir türlü kavuşamadığı Bobby’nin yasını tutar. Alicia’nın psikiyatri seanslarının kayıtlarından oluşan Stella Maris, Yolcu kitabının arayışla dolu, titiz ve zihni zorlayan kapanış bölümü niteliğinde. Cormac McCarthy’den Tanrı, gerçek ve varoluş kavramlarını sorgulayan bir son roman. “McCarthy’nin kariyerinin en zengin ve en güçlü eseri… Kan Meridyeni’nden… ya da… Yol’dan daha büyük bir başarı.” -The Atlantic McCarthy artık bambaşka bir şeyin peşinde… Diğer yazarlar zihnin ve ruhun labirentlerinde gezinirken, McCarthy bizzat ruhun ne olduğunu -hatta var olup olmadığını- soruyor… Artık Amerikan Batısı’ndaki tozlu patikalarda iz sürüp, ‘İşte insan doğası budur,’ demiyor. Yolcu ve Stella Maris’te, o kelimeleri yazan insanı var eden Tanrı’yı görmeye çalışıyor.” -The New York Times
