Ağacın türü önemliymiş… En uygununun ıhlamur ağacı olduğunu söyledi dostum… Nedeni ise, ıhlamurun iskarpelayla çalışırken kazalara karşı daha güvenli olmasıymış. Bir doğrama ustasının uyarısıyla gitmiş, ıhlamur ağacından küçük kütükler tedarik etmiş… Bunları bir süre bodrum katında, gölgede kurutmuş, sonra denemelerine başlamış… Ihlamur ağacını oyarken bıçaklar fazla dirençle karşılaşmıyormuş… Budaksız ve nispeten yumuşak bir ağaç olduğu için bıçakların takılma ve sağa sola kaçma tehlikesi de bulunmuyormuş… Şair dostumdan bu ilginç bilgiyi aldıktan sonra, biraz da konuyu başka alana çekmek için: “Kuklaların ya da kuklalık yapması için yontulan figürlerin iyi huylu, itaatkâr bir malzemeden yapılıyor olması herkes için güvenli demek ki…” dedim. “Bak, ben işin bu yanını aklıma getirmemiştim… Kuklacı, elbette kuklanın uysalını tercih edecektir. Kendi başına buyruk kukla, kuklalık yapamaz ki… Çapaklı, budaklı kütükten kukla olmaz... Ihlamurun ağacı da uysaldır, çiçeği de… İçimi yumuşak ve midevîdir… Sakinleştirir, hatta uyutur…”
