Çocuğunuza biraz sesinizi yükselttiğinizde aniden yüzünüze bakıp gülümsediği oldu mu? Ya da çok yorgun olduğunuz bir gün markette istediği bisküvi alınmadı diye ağlama krizine giren çocuğunuzun sizi kasten zorladığını hissettiniz mi? Bu hislerde yalnız değilsiniz. Uzun yıllar boyunca geleneksel yaklaşımlar, çocukların bu tepkilerini birer ”manipülasyon” veya ”kapris” olarak yorumladı. Ancak modern bilim bize çok daha şefkatli ve rahatlatıcı bir gerçek sunuyor. Çocuğu ceza olarak odasına göndermek veya orada ağlamaya bırakmak, o an için ortamı sakinleştiriyor gibi görünse de uzun vadede duygu dünyasında derin yalnızlık hisleri yaratabiliyor. Bu kitap, katı cezalar yerine; sınırları net ve güvenli tutarken çocuğun duygusunu da kucaklayan demokratik bir ebeveynliğin, onun kendi duygularını yönetmesini nasıl kolaylaştırdığını harika örneklerle gözler önüne seriyor. Ne ebeveynleri yargılayıp suçluyor ne de çocukları hatasız varlıklar olarak konumlandırıyor. Her iki tarafın da insan olmaktan kaynaklanan doğasını, sınırlarını ve ihtiyaçlarını muhteşem bir mizah ve sıcacık çizgilerle aktarıyor. Akademik dilden uzak, çizgi roman sıcaklığındaki bu eser, okuyucuyu şu anlamlı soruyla baş başa bırakıyor: Çocuğunuzun yoğun duygularına eşlik ederken, aslında kendi çocukluğunuzun sarılmayı bekleyen yanlarını şifalandırıyor olabilir misiniz?
