“Bazen hatırlayacak gibi oluyordu. Tam bir şeyin ucuna geliyordu. Sonra bırakıyordu. Ucundan tutarsa devamı gelecekmiş gibi. Devamı gelirse bir şeylerin yer değiştireceğini biliyordu. Yerinden oynayan şeyler geri konmuyordu.” İnsanı en yakınından, en tanıdık hâlleriyle ele aldığı öyküleriyle dikkat çeken Hakan Kökcü, ilk romanı Kimsenin Bizden Haberi Yok’ta bu kez modern ilişkilerin merkezinde beliren mesafeyi izliyor. İbrahim ve Gülnihal. Ya da Gül, Azra, Su... İsimler değiştikçe hikâye de yerinden oynar; geçmiş yeniden yazılır, bugünün sureti başkalaşır. Birlikte geçirilen yıllar, birbirine değmeden çoğalan kimliklerin arasında asılı kalır. Bir akşam yemeği, bir fotoğraf karesi ya da yarım kalmış bir cümle... Giderek yoğunlaşan gerilimin taşıyıcısına dönüşür. Kimsenin Bizden Haberi Yok sevmenin, yan yana durmanın ve kendin olmanın ne anlama geldiğini sorgulayan; sessizliklerin, tekrarların ve küçük anların içinden büyüyen bir roman. İki insanın arasındaki mesafeyi –bazen el uzaklığında, bazen duvar kalınlığında– ince ince işleyen Kökcü; ilişkilerin içinde kaybolmanın ve kim olduğunu bulmaya çalışanların hikâyesini anlatıyor.
