Altmışlı yılların başından bu yana kırk küsur yıllık şiir yolculuğunda, hemen her yere hemen her insana uğramış, geceyle yorulmuş günle doğrulmuş şiirler... Her mevsimden her coğrafyadan beslenmiş Berfenin şiiri.Kısaca tarif edersek: Dünyalı, kronik...şimdiye dek yayımlanan tüm şiirlerinibiraraya getirirken adını Kalfa koydu...Hep ironik.TadımlıkBİR GECE KONUŞMASINDANŞiirim hüznümün içinde yaşarBilmem sesi tutar mı seniÇünkü bir gemi bir bilinmeyendirDireklerini uzatmış göğeBulutları toplarYanmış ışıkları karanlıktanGüneş evine çekildikçeGeçici ve kırmızı evineYüzüm gülmüyor sararmaktanHüznümün içinde soluklanır şiirimOldukça yorgun bir yanı eksikBilmem sesi tutar mı seniSaplanmış bir kumsala kiYakmış denizini çoktaanŞiirimin içinden geçer hüznümAyakları yok elleri var uzunca elleriSanımca titrek biraz öne büyümüşBilmem sesi tutar mı seniSoyut, Kasım 1965GÜNE DORUAy alkol kokulu yatağıma giriyorduKıskanç bir kelebekti yüzü kaçtı elimdenYaşlı bir memur olan güneş geldiGece bir kertenkele oldu kaçtı elimdenŞehri bekleyen bulut beni bekleyen gelinKuşan yumuşak beline geceyi günü unutYarın yine gel otur derin sedirineIslatsın dağ başını beyaz göz yaşınBen gidiyorum yıldızları unutmaOtobüsler geçiyor şehir bağırıyorSar sen onu geniş işlemeli duvağınlaŞimdi bana güneşin harmanında rastlanırSoyut, Aralık 1965DUYGUSAL BİR GÜZ AKIMIŞehri iplerinden çözen ağır kanatlı hayvanlarFayton sürücüleriÇatanası bir dalgaya kıstırılmış gecedenŞehre iniyorUykusuz saatlerin soğuk sesindenUzansa elimŞehrin buğulu giysisiUzun ve derin sarhoşlukBir falcı kadından edinilmiş gözlerimi sektirenÇığlıklarıyla gövdeme sarılan o büyülü yollarSarhoşlukKim hatırlar şimdi uğursuz iskelede dolaştığımıÇivit renkli ikindileriRıhtımda soluksuz koştuğumuBir kalkar bir konardıTunanın Macar gemileriÜstüme vurulan kilitlerKara gökler örerdi banaKim hatırlar bunları şimdiÇünkü yaşadığım değilSızlandığım bir günBoğazımda düğümlenen ıssızlıkBüyüyen ıssızlıkAma yine de duygusal bir güz akımıdırŞehirle aramdakiŞiir Sanatı, Aralık 1965EKSİKİşte orda camdaYüzünde hüznün resmiTüyleri yok sıkıntıdanUzak uzaklara benim gibiOrda işte telin üstündeGözleri buğday bir serçeÜrküyor sesten seslerdenYüzünde hüznün resmiŞiir Sanatı, Aralık 1965YANGINLAR ÖLÜLERE BENZERO bitmeyen yangınların tutturduğu sesDöne döne çıkıyor kayalardanBir ölünün çığlığı gibi deşiyorYastığının altından lavantalar çıkanBeyaz güneşiyle sevişenUzun esmer ve dar ölününDikenli çığlığı gibiYorgun yüzleri geniş elleriBilmeli ki yangınlar ölülere benzerSincaplar kaçışır orman yangınlarındaDolar alevlerin gölgesiyle sularToprak olur gerili gözlere dönen evlerŞiir Sanatı, Ocak 1966UZAKTAUzaktayım bir başıma sakallıGözyaşımın sana uzayan kıyısındaÖnümde beyaz insan dizileri sürüngenlerİçiyorum akşamı akşam bitmedenTabiatın gömleğime değen boz ağıtındaYalnız bir söğüdün altında yalnızNicedir köpüksüz suları dinliyorumEvlerin dağlara bakan sessiz yanlarınıVe sık yeşilini üstüme geren koruyuÖtede gece hışırdıyor otele dönüyorumSanki küçük bir adada toplanıyor günlerimGürültüler yükseliyor geçip ağaçlarındanŞehrin çok ağızlı küstah mahmuzuAyırır beni senden ayırır sendenSenden ah güz tavırlı kumral sevgilimSoyut, Ocak 1966RAHİBEGün küçülmüş bir güneşle dönerBenim yeni sevgim de dönerKısık sesli rahibeler gibiUçuk rengiyle dolaşırİçime eski perdeler inerO zaman bavulumu alır giderimBu şehirde geçen hayatımı doldururum içineTerliklerimi tahta masamı bütün sevdiklerimiBir de o uzun yasımı koyarımHiçbirini incitmeden kararlı ellerimleSokaklarda koşanlara bakarımYağmura çocuklara ihtiyarlaraBir ölüyü bir güvercine değişenlereSallantılı gözlerimle bakarımBavulumu alır giderim bir araYüzün beni görmekten gerilmezGün ışığı görmeyen bir avlu değildirÇünkü yüzündür seni gizleyenİki üzgün gözle bezenmişDurmadan bir aşkı seyirirAma istersen kırlara çıkabiliriz seninlePatika esirgemez kendini bizden genişlerGeçer çimenlerin dilindeki pelteklikTabiatın gür sesli yalvacı susarBaşlar pırnallarda bir dayanıksız panikSen basma bir yeldirme giyersinBen partal postallarımıPolkalar çalan postallarımıÇatlamış yere bakan postallarımıYağmurça gibi koşarsın senÖzürsüz ince ayaklarınlaBulutlar yelelerini önümüze sererAğladığın yıllar geride kalırGizlenir yalgınlar yaftaları yırtılırKarşımıza ne çıkarsa üleştiririmBir rahibe sessizliğiyle girenleri uykumaSeninle girenleri sensiz girenleriBeni örten alıkoyan hayatımıKanımı sıcak tutacak ölümümüNe çıkarsa unutmam üleştiririmÇünkü sen görünmeyen bir yağmurça gibi koşarsınBen biraz sonra ölecek bir yatalak gibiYaşlı nalbantlardan kalmış yüreğimleSesimin ucunda öbeklenmiş hüznümleÇıkarır veririm sana acılarımı mirasımıÇünkü şehrin gürültülü ağzınıAkşamla esneyen ağzını bilirimBulanık bir sabahı sayıklar oGöğün titiz bir hareketle göğerttiğiAlıngan yavukluların bulunduğuSıkıntı veren dar bir evdirBu dar evi çok iyi bilirimBildiğim için bavulumu alır giderimYüzünü alır giderimBeni korkutan şimşeklerin aydınlattığıSesini bile alır giderimSoyut, Mart 1966KUŞ AACIKovmayın beni odalar kovmayınBeni yoksul bir çocuk sayınÇünkü sizsiniz hüznümün otağıGecenin yankısıdır bu saatlerGün bitiyor bir sokağın ucundaGelmiş acım yarasalar uçmuşEksilmiş her şey uzun bir yoldaBükük ince boyunları durur bulutlarınBeyaz bir mermer genişler genişlerGiden güneşle sevişir kuş ağacıDudakları yapraktı şimdi dal gövde olmuşSusar göğün kucağında emeklerDalgın yapraklarıyla kendini unutmuşBense her zaman eriyen mumyayımKovmayın beni odalar kovmayınKi canlanayım sevincimi görmüş sesindenO ayak basılmamış parklar örerdi banaYeni bir yeryüzüne çıkardım çiçeklerindenSoyut, Nisan 1966
