Senden kusursuzluk beklemiyorum. Seni masum kalmaya heveslendiremem. Yanılgıların olacak elbette. Düşeceksin illa. Şüphe edeceksin. İtirazların olacak. İsyanların eşiğine uğrayacaksın. Ama sen böyle güzelsin. Seni güzel yapan hatasızlığın değil hatanı hata bilmen. Kusursuzluğun değil kusurunu kabul etmen. Ayıbını ayıp görmen. İraden olduğu için yanılabilirsin. Özgürlük yanılmayı da içerir. Yanlış yapamayacağın için yanlış yapmaman güzel değil. Yanlış yapabilme kudretin varken doğruyu seçebilmendir güzellik. Sevilmemeyi göze alıp kendin olabilmendir. Kaybetmenin acısını kucaklayıp sevebilmendir. Kırılabileceğini bile bile bağlanabilmendir. Seni mecburiyetin kafesine yakıştırıyorlar. İnanma, zorla güzel olunmaz. Unutma, kafes kuşlara güven verir ama yalnızca kafesin dışındakiler gerçekten kuş olarak yaşar. Kafesin güvenliğini bırakıp kendi göğünün rüzgârıyla kucaklaşman için yazıldı bu kitap. Kanatları bile isteye kırılmış bir ayetin çılgın kanat seslerini duymaya hazırlan şimdi. Ayetin göğsüne yerleştir kalbini ki içinin saklı sancılarını yeniden duyasın, avuttuğun arzularını kanatlandırasın, canını yakan vedalara sevdalar bulasın. Göğsüne sonsuzca çırpınan bu kalbi koyan kimsenin o kalbe göre gök bahşetmemesi hiç mümkün mü? Şimdi İbrahim’in [as] yanında bekle ki güzellik kanat kanat geri dönsün göğ[s]üne. Senai Demirci, Kur’ânî duyarlılığıyla ve şiirsel üslubuyla Bakara Suresi’nin 260. ayetinde kanatlanan İbrahim’in kuşlarını, kalbinin odacıklarına çağırıyor. Kalbin Kuşları’nda psikolojiden kuantuma, ilişki dinamiklerinden var oluşsal çelişkilere uzanan bir gökyüzünde seyretmeye çağırıyor seni.
