Şerafettin Dağları’nın eteklerindeki küçük köyde, gelenekçi ve katı kuralların demir bir kafesi içinde yaşanırdı. Çocuklara “terbiye” adı altında itaat öğretilir, gülmek, şakalaşmak, oyun oynamak neredeyse günah sayılırdı. Bu sözde eğitim, düşünmeyi değil boyun eğmeyi, konuşmayı değil susmayı, hissetmeyi değil yok etmeyi öğretmek için kurulmuş bir düzen gibiydi. Çocukların gözlerindeki merak ve neşe bilinçli bir şekilde söndürülür, yerini ürkeklik ve ağır bir sessizlik alırdı. Öğrenmek bir lüks, gülmek ise affedilmez bir suç sayılırdı. Fidan Ana, katı geleneklerin hüküm sürdüğü bu köyde büyüdü. Kendi hayallerinden vazgeçmeye mecbur bırakıldı. Başkalarının yarım kalan hayatlarını tamamlamak, öksüz bırakılan çocuklara ana olmak için daha çocuk denecek yaşta evlendirildi. Bir kadının anne olmak için ille de doğurmak zorunda olmadığını öğreten oydu. İlk kez, doğurmadan da ana olunabileceğini herkese kanıtlayan ve hikâyesi kulaktan kulağa yayılan bir mucizeye dönüştü.
