Tıpkı akıl hastalarının toplumda yer edinme serüveni gibi, psikiyatri de bir dal olarak tıp içinde kendine yer edinmekte zorlanmıştır. Bu ikilikten yola çıkan Rüya Kılıç, Osmanlı’nın son döneminden Cumhuriyet’in ilk yıllarına kadar delilerin toplumda nasıl algılandığını, tıbbın ve hükümetlerin onlara yönelik yaklaşımlarını ve çalışmalarını ele alıyor. Deliler ve Doktorları arşiv belgeleri eşliğinde, Osmanlı ve ardından Cumhuriyet döneminde deliliğe yaklaşımı, modernleşme sürecinde geçirdiği değişimleri ve çağdaş tıbbın içindeki konumunu inceliyor. Süleymaniye Bimarhanesi’nde başlayan serüven Toptaşı Bimarhanesi’ne, oradan da Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastenesi’ne uzanıyor. Louis Mongeri’den Mazhar Osman’a, Osmanlı tıbbının gelişiminin de bir veçhesine tanıklık ediyoruz. Ardından bu bağlamda, yeni Türkiye Cumhuriyeti’nin toplum sağlığına, nüfus planlamasına ve yetiştirilmesine bakışının da açık seçik bir anlatısını okuyoruz.
