Pek çok dünya sinemasında tanık olduğumuz üzere küresel ve ekonomik kriz dönemlerinde film yapım oranlarındaki düşüş istisnalarıyla birlikte, Brezilya’daki film yapımı on dokuzuncu yüzyılın son on yılının başlangıcından bu yana istikrar yakalamıştır. Brezilya sineması hem yurt içindeki hem de dışarıdaki izleyicilerin ilgisini uyandırabilmiştir (12 milyondan fazla insan Dona Flor e seus dois maridos [Dona Flor ve İki Kocası] filmini izlemeye gitti) ve Cidade de Deus da (Tanrı Kent, 2002) Birleşik Krallık’ta izlenen yabancı filmler arasında tüm zamanların en kârlı üçüncü filmiydi. Brezilya filmleri 1950’lerden beri düzenli olarak uluslararası ödüller kazanmaktadır. Brezilya sineması da eleştirmenlerce beğenilen ve epeyce etkili avangart/sanat sineması hareketiyle -cinema novo- iftihar edebilir ve dolayısıyla Brezilya’da “ulusal sinema”nın varlığı davasına destek çıkabilir. Brezilya Ulusal Sineması, Brezilya sinemasının alışkanlık gereği göz ardı edilen popüler türler gibi kısımlarına hak ettikleri önemi veriyor. Aynı zamanda 1960’ların uluslararası arenada beğeni toplayan avangart cinema novo’suna taze bir yaklaşım getiriyor. Yazarlar Lisa Shaw ve Stephanie Dennison, bilhassa etnik köken, ırk ve toplumsal cinsiyetle ilişkili olarak son dönemlerde ortaya çıkan yıldız teorilerini, meşhur Brezilyalı oyuncuların yanı sıra daha az bilinen yerli ikonlara uyguluyor. Ulusal Sinemalar dizisine yapılan bu ekleme, Brezilya sineması ile ulusal ve kültürel kimlik meseleleri arasındaki ilişkiye kapsamlı bir bakış sunuyor.
